waterbindingsvermogen

Waterbindingsvermogen is het vermogen van een materiaal om water te binden. Het geeft aan hoeveel water het onder bepaalde voorwaarden kan vasthouden en wordt doorgaans uitgedrukt als massa water per massa droog materiaal of per volume. Het begrip omvat zowel fysische binding via adsorptie en capillaire verdeling als chemische binding waarbij water onderdeel wordt van chemische verbindingen met het materiaal.

Metingen en eenheden gebeuren vaak gravimetrisch of via sorptie-experimenten. Veelvoorkomende rapportages zijn water at relatieve vochtigheid of vochtinhoud bij een bepaald matricpotentieel, uitgedrukt als gram water per gram droog materiaal (g/g) of liter water per liter materiaal. Voor bodems wordt ook wel de beschikbaar watercapaciteit genoemd, een meting die gerelateerd is aan een specifiek poten­tiëel, en zo de hoeveelheid water aangeeft die beschikbaar is voor planten.

Factoren die het waterbindingsvermogen beïnvloeden zijn onder meer de poriënstructuur en textuur van het materiaal, de aanwezigheid van organisch materiaal, de hydrofiele activiteit, temperatuur en zoutgehalte. Een hoger waterbindingsvermogen wijst op een groter potentieel voor vochtretentie, krimp of swelling bij verandering in vocht. Het wordt daarom relevant bij ontwerp en beheer van systemen en materialen die vocht reguleren, zoals bodems voor landbouw, voedingsproducten, bouwmaterialen en polymeren.

Toepassingen en relevantie: in de landbouw draagt het bij aan irrigatieplanning en droogtebestendigheid; in de voedingsindustrie beïnvloedt het textuur en vochtretentie; in de bouwkunde speelt het een rol bij krimp en sterkte van materialen; in milieutoepassingen is het relevant voor waterretentie en transport van opgeloste stoffen.