voorversterking

Voorversterking is het proces waarbij een zwak elektrisch signaal wordt versterkt door een voorversterker voordat het naar de eindversterker of naar verdere verwerking gaat. Het doel is om voldoende signaalniveau en een goede signaal-ruisverhouding te leveren, zodat latere schakelingen het signaal efficiënt kunnen verwerken. Een voorversterker kan het signaal ook dienen te conditioneren, bijvoorbeeld door impedantie te matchen en ruis te minimaliseren.

Eigenschappen en overwegingen

Een voorversterker levert doorgaans enkele tot tientallen decibel gain, afhankelijk van de toepassing. Belangrijke kenmerken zijn de ingangsimpedantie, de ruisfiguur, het frequentiebereik en de lineaire responstijd. Hoge ingangsimpedantie is bijvoorbeeld gewenst bij het aansluiten van microfoons of spectrale sensoren, terwijl een lage uitgansimpedantie buffering biedt tussen verschillende apparaten. Active voorversterkers bouwen hun gain op met elektronische versterkers (transistors of bewerkte geïntegreerde circuits) en kunnen koud- of warmbloedig klinken afhankelijk van ontwerp. Passieve voorversterkers bieden meestal minder ruis en gewicht, maar leveren vaak minder gain en ontbreken buffering.

Typen en toepassingen

Microfoonvoorversterkers verhogen zeer zwakke microfoonsignalen tot line-niveau en vereisen soms fantoomvoeding (bij condensatormicrofoons, standaard 48 volt). Instrumentvoorversterkers voor gitaren en bassen bieden ingangszijde hoge impedantie en specifieke toonkarakteristieken. Phono-voorversterkers behandelen het lage-signaal van vinyl en passen RIAA-equalisatie toe om het signaal geschikt te maken voor verdere verwerking. Line-voorversterkers dienen om bronnen op lijnniveau te verhogen voor mixeren of opname.

Plaats in de keten

Een voorversterker bevindt zich meestal tussen de bron (microfoon, instrument, CD-speler) en de eindversterker of opname-frontend. Verhoogde gain moet zorgvuldig worden gestageerd via gain staging om clipping en onnodige ruis te voorkomen.

---