klinken

Klinken is een Nederlands woord met meerdere verwante betekenissen. Als zelfstandig naamwoord verwijst het naar de deur- of kastknop of hendel die een sluitmechanisme bedient; meestal wordt de term aangeduid als deurklink. Het meervoud is klinken, en dit verwijst naar meerdere van deze handgrepen. In technische taal kan een klink ook verwijzen naar een klinknagel, en klinken kan dan betekenen het bevestigen met klinknagels.

Als werkwoord heeft klinken verschillende betekenissen. In de meest gebruikelijke betekenis gaat het over geluid of klank: iets klinkt (bijvoorbeeld: het klokje klinkt). Het werkwoord verschijnt ook in idiomatische uitdrukkingen die een indruk of perceptie aangeven, zoals dat iets goed klinkt. Daarnaast kan het in bepaalde contexten een associatie van resonantie of kwaliteit oproepen, bijvoorbeeld in uitdrukkingen die aangeven hoe iets overkomt of klinkt.

In bouw- en metaalbewerkingscontext kan klinken ook verwijzen naar het bevestigen met klinknagels: de klinknagel is een nagel die door vervormen vastgezet wordt, en klinken kan dan letterlijk het vastzetten door klinken betekenen.

Wat betreft etymologie delen de verschillende betekenissen wortels die verband houden met klank en vasthechten in Germaanse talen. De deurhandelsbetekenis is de meest voorkomende in het dagelijks taalgebruik, terwijl de andere betekenissen voortkomen uit oudere technische toepassingen en vakjargon.