verbrandingsefficiëntie

Verbrandingsefficiëntie is het aandeel van de chemische energie in een brandstof dat bij verbranding daadwerkelijk wordt omgezet in bruikbare warmte door een verbrandingssysteem. Het wordt vaak uitgedrukt als een percentage en is een onderdeel van de totale efficiëntie van een installatie. Verbrandingsefficiëntie geeft aan hoe volledig en efficiënt de brandstof wordt verbrand, maar houdt nog geen rekening met alle overige warmteverliezen in het systeem.

Verbrandingsefficiëntie versus totale efficiëntie: de verbranding kan hoog zijn terwijl het systeem nog steeds veel warmte verliest via uitlaatgas, onvoldoende warmteoverdracht of isolatie. Daarom is de totale of thermische efficiëntie vaak hoger of lager dan de verbrandingswaarde, afhankelijk van welke verliezen wel of niet meegenomen zijn. In praktijk wordt vaak onderscheid gemaakt tussen verbrandings- (of chemische) efficiëntie en de uiteindelijke systeemefficiëntie.

Factoren en beïnvloeding: de verbranding hangt af van de brandstoftype, de lucht-brandstofverhouding, menging en ontsteking, de kwaliteit van de verbrandingskamer en rookgasbehandeling, en de temperatuur en druk in de verbranding. Onvolledige verbranding leidt tot verlies van brandstofenergie en verhoogde uitstoot (bijv. koolmonoxide). Warmteverliezen via uitlaatgassen, straling en wrijving verminderen de netto bruikbare energie.

Verbetering en normering: verbrandingsefficiëntie kan worden verhoogd door betere afstelling, reinigen en onderhoud van branders, gebruik van voorverwarmde lucht, betere isolatie en warmtewisselaars, en, bij configuraties met condensatie, terugwinning van latente warmte. Systemen en apparaten worden vaak getest onder gestandaardiseerde omstandigheden en geciteerd met energie-efficiëntieclassificaties volgens relevante normen en labels.