trolleybussystemen

Een trolleybussysteem is een vorm van stedelijk elektrisch vervoer waarbij bussen elektrisch worden aangedreven via bovengrondse leidingen. De voertuigen brengen stroom af via contactpunten (trolleypolen) die contact maken met twee bovenleidingen en zo de tractionmotoren van de bus aansturen; de terugstroom loopt via de tweede geleider. Doordat de aandrijving geen verbrandingsmotor heeft, is er geen lokale uitstoot tijdens ritten. De gebruikelijke voedingsspanning ligt in het DC-bereik, vaak tussen 600 en 750 volt, afhankelijk van het net.

De infrastructuur omvat een netwerk van bovenleidingen langs de wegen, onderstations die wisselstroom uit het net omzet naar DC en regelapparatuur die de spanning, snelheid en remmen regelt. Voertuigen zijn uitgerust met regelapparatuur en vaak met regeneratief remmen die een deel van de energie terugvoeren naar de lijnen. De bovenleiding dunt uit langs kruispunten en knooppunten en vereist onderhoud om een betrouwbare contact te garanderen.

Voordelen ten opzichte van dieselbussen zijn onder meer nuluitstoot en lage geluidproductie op straat, en hoge efficiëntie bij langzaam rijden en stoppen. Nadelen zijn de hoge aanleg- en onderhoudskosten van de bovenleidingen, visuele impact, beperkte flexibiliteit bij routewijzigingen en kwetsbaarheid bij stroomstoringen. Moderne ontwikkelingen omvatten hybride trolleybussen met boordbatterijen of supercapacitors, zodat voertuigen korte stukken off-wire kunnen afleggen en delen van het netwerk onbelast blijven.

Historisch ontstonden trolleybusnetwerken in de eerste helft van de 20e eeuw en bereikten in sommige regio's een grote spreiding. Vandaag blijven trolleybussen in gebruik in een aantal steden wereldwijd, als onderdeel van stedelijke elektrificatie- en milieistrategieën, terwijl sommige netwerken worden afgebouwd of vervangen door volledig batterijaangedreven bussen.