thermosettien

Thermosetten, ook wel thermoset-polymeren genoemd, vormen een groep polymers die na verharding een onomkeerbaar drielasaards netwerk vormen. In tegenstelling tot thermoplasten kunnen thermosetten niet opnieuw smelten of in de vloeibare toestand worden verwerkt nadat ze zijn uitgehard. Verharding vindt meestal plaats door vernetting via chemische reacties die worden geactiveerd door warmte, verstevigers of straling.

Door deze netwerking krijgen thermosetten kenmerken zoals hoge thermische stabiliteit, chemische bestendigheid, hoge slijtvastheid en uitstekende elektrische isolatie. Ze behouden hun vorm en eigenschappen bij hoge temperaturen en hebben vaak een hoge krasbestendigheid. Nadelen zijn onder meer breekbaarheid bij impact en beperkte taaiheid bij lage temperaturen; hun onveranderlijke netwerk maakt reparatie of herverwerking na uitharding moeilijk of onmogelijk.

Belangrijke klassen van thermosetten zijn onder andere fenol-formaldehyde (fenolharsen), ureum- en melamine-formaldehyde-harzen, epoxyharsen, unsaturated polyesterharsen, polyurethaan, cyanata-resten en polyimide-harsen. Silicones (siliconen) kunnen ook thermosettings vormen. Elke klasse kent specifieke verhardingsroutes, aanvullende compatibiliteitsmiddelen en toepassingsgebieden.

Toepassingen van thermosetten zijn omvangrijk: coatings en lakken, adhesieven en lijmen, elektrische en elektronische isolatiematerialen, en hoogwaardige vezel-versterkte composieten voor automotive, luchtvaart en sportuitrusting. In dergelijke toepassingen vormen ze vaak het kernmateriaal vanwege de combinatie van stabiliteit, sterkte en duurzaamheid.

End-of-life van thermosetten is beperkt door de onomkeerbare aard van het netwerk. Recycling is lastig en gebeurt meestal via mechanische verkleining, chemische recyclingsprocessen of energieterugwinning. Sommige toepassingen vinden hergebruik van componenten binnen compatibele systemen.