tegenbewijs

Tegenbewijs is het bewijs of middel waarmee een partij in een geschil het bewijs van de tegenpartij probeert te keren of te ontkrachten. Het begrip speelt vooral in civiele rechtszaken maar kan ook in andere procedures voorkomen. Doorgaans gaat het om feiten of omstandigheden waarvan iemand stelt dat ze het recht op basis van een overeenkomst, aansprakelijkheid of verplichting bepalen.

In civiele procedures draagt de partij die een bepaald feit heeft gesteld meestal de bewijslast. Tegenbewijs kan door de tegenpartij worden ingebracht om de geponeerde feiten of de daaraan ten grondslag liggende bewijsmiddelen te betwisten. Het kan bestaan uit documenten die tegenstrijdig zijn aan de oorspronkelijke stukken, getuigenverklaringen die de feiten anders bevestigen, of deskundigenrapporten die de conclusie van de tegenpartij ondermijnen. Ook kan tegenbewijs bestaan uit eigen feiten of verklaringen van de tegenpartij die de gestelde omstandigheden anders weergeven.

Het effect van tegenbewijs is dat de rechtbank beide partijen’ bewijzen afweegt en de beslissende feiten vaststelt. Als het tegenbewijs van voldoende gewicht is, kan daarmee de oorspronkelijke conclusie tenietgaan of worden vervangen door een andere uitleg van de feiten.

In bredere zin wordt tegenbewijs ook in logica en wetenschap gebruikt als tegenargument tegen een hypothese, wat een essentieel onderdeel is van het toetsen van beweringen.

Zie ook bewijslast, bewijs, bewijsvoering.