snackgedrag

Snackgedrag is het gedrag rondom het kiezen, de hoeveelheid en de timing van tussendoortjes buiten de hoofdmaaltijden. De term verwijst naar wat in diverse culturen als snack geldt en kan variëren van fruit en yoghurt tot meer calorierijke en sterk verwerkte producten. In de literatuur wordt onderscheid gemaakt tussen incidenteel snacken en grazend eetgedrag, waarbij de ene vorm minder gecontroleerde eetmomenten omvat.

Factoren die snackgedrag beïnvloeden zijn onder meer honger en de totale energievraag, de energiedichtheid en smaak van beschikbare producten, prijs en beschikbaarheid, en psychologische factoren zoals stemming, stress en beloningsprikkels. Sociale en omgevingsfactoren spelen ook een rol, bijvoorbeeld de tijdsdruk, gezinsomgeving en marketing.

Gezondheidsimpact van snackgedrag is afhankelijk van de samenstelling en hoeveelheid. Regelmatig kiezen voor calorierijke, sterk bewerkte snacks kan bijdragen aan een hogere energie-inname en gewichtstoename; alternatieven zoals fruit, noten of yoghurt kunnen juist een voedzaam gedeelte van de dag zijn. Bij sommige mensen kan snacken een rol spelen in het beheersen van honger en het voorkomen van eetbuien.

Metingen van snackgedrag gebeuren via voedingsdagboeken, 24-uurs recalls of ecologische momentonderzoek (EMA), soms met longitudinale studies om patronen vast te leggen. Interventies richten zich op mindful eating, regelmatige maaltijden, portiecontrole, gezondere snackopties en het aanpassen van de omgeving om ongezonde verleidingen te verminderen.

Culturele verschillen spelen een grote rol: in veel regio’s is snacken een alledaags fenomeen, met uiteenlopende voorkeuren per leeftijdsgroep en sociaaleconomische context.