raketbrandstoffen

Rakets brandstoffen zijn stoffen die het gaspedaal van raketten opengieten. Ze leveren de chemische energie die nodig is waardoor een raket de zwaartekracht kan overwinnen en zich door de atmosfeer of het interplanetaire ruimte stuurt. De meest gebruikte categorieën zijn vloeibare raketbrandstoffen, vaste raketbrandstoffen en hybride systemen die een combinatie van beide vormen gebruiken.

Vloeibare raketbrandstoffen bestaan meestal uit een brandstof, vaak kerosine (RP‑1), vloeibaar waterstof of een evenwichtige mix, en een oxidator, vaak vloeibaar zuurstof (LOX) of stikstofdioxide (N2O). De combinatie van LOX en H2 levert de hoogste energie dichtheid per massa eenheid, terwijl RP‑1/LOX een hogere druk en meer persistente thrust beschikbaar stelt, wat het geliefd maakt voor veel commerciële lanceersystemen zoals de Falcon 9 en de Raptor‑motor. Vloeibare hypergolische brandstoffen, zoals een fusig zuurstof (OH) met stannic lig, igniteren spontaan wanneer de twee stoffen op elkaar raken, waardoor een eenvoudige ontsteking mogelijk is die veel wordt ingezet in ruimtevaartuigen voor precisienavigatie.

Vaste raketbrandstoffen, meestal een mengsel van aluminiumpoeder, koolstof (coke) en een bindmiddel, leveren een naadloze thrust en vereisen geen mechanische ontsteking. Ze zijn centraal bij ruimtevaartuigen zoals de eerste Raketen aus dem 20. Jahrhundert und der heutigen Heavy‑Lift-Klassen wie die Saturn V.

Hybride systemen combineren een vloeibare oxidator met een vaste brandstof, waardoor voortbuitende veiligheid en een eenvoudige ontsteking gerealiseerd worden. Die Systeme werden in moderaten Raumfahrzeugen wie der SpaceShipOne eingesetzt.

Het hanteren, opslaan en beheren van raketbrandstoffen vereist strenge veiligheidsmaatregelen vanwege hun krachtige chemische, explosieve en oxiderende eigenschappen. Veiligheidsprotocollen omvatten cryogenic handling, storagesystemen met stormen, ogen en thermometers, en strikten regelparenten voor het vervoer.