pollinering

Pollinering is het overbrengen van stuifmeel van de meeldraden naar de stamper van een bloem, waardoor bevruchting mogelijk wordt bij zaadplanten. Bij veel planten gebeurt dit doordat stuifmeel per bloem terechtkomt op een stamper, waarna een stuifmeelbuis groeit door het stijl naar de ovule. Na bevruchting ontwikkelen zich zaadjes en vaak vruchten. Pollinering is dus een cruciale stap in de voortplanting van veel maar niet alle plantensoorten.

Pollinering kan plaatsvinden via zelfpollinering of kruislingse pollinering. Zelfpollinering gebeurt wanneer stuifmeel van een bloem op de stamper van dezelfde bloem of van een andere bloem van dezelfde plant terechtkomt. Kruislingse pollinering vindt plaats tussen bloemen van verschillende planten en verhoogt de genetische variatie, wat vaak de veerkracht van populaties vergroot.

Belangrijke pollinatoren zijn insecten zoals bijen, vlinders en zweefvliegen, maar ook vogels en vleermuizen komen voor. Daarnaast kan pollinering via wind of water plaatsvinden bij planten die weinig afhankelijk zijn van organismen. Planten evolueren vaak specifieke kenmerken, zoals bloemkleur, geur en nectar, om bepaalde pollinatoren aan te trekken.

Pollinering is van groot belang voor de voedselproductie en het behoud van biodiversiteit. Veel fruitbomen, noten, groenten en zaden hangen af van effectieve pollinering. Verlies of vermindering van pollinatoren kan leiden tot lagere opbrengsten en veranderingen in ecosystemen.

Bescherming van pollinatoren omvat het bevorderen van diverse planten, het aanleggen van nectar- en schuilplaatsen, het beperken van schadelijke pesticiden en het stimuleren van landschapsontwerp met bloemrijke stukjes en groene corridors.