plasticverbruik

Plasticverbruik verwijst naar de totale hoeveelheid kunststofproducten en -materialen die in een bepaald gebied worden gebruikt. Het omvat primaire kunststoffen, bewerkte producten en verpakkingen. Vaak wordt het verbruik gemeten per hoofd van de bevolking en uitgedrukt in kilogrammen kunststof per jaar, of als totale nationale consumptie. Het begrip is nauw verbonden met het denken in levenscycli: van productie tot eindverbruik en afvalbeheer.

In veel landen groeit het verbruik vooral door verpakkingen en single-use plastics, aangewakkerd door gemak, de opkomst van e-commerce en economische groei. Industrieel kunststofgebruik strekt zich uit over bouw, transport, elektronica en consumentengoederen. Veranderingen in regelgeving, fiscale maatregelen en de ontwikkeling van recyclinginfrastructuur beïnvloeden de groei en samenstelling van het verbruik.

De milieugevolgen zijn aanzienlijk: het verbruik leidt tot verbruik van hulpbronnen en energie, draagt bij aan broeikasgasemissies gedurende productie en vervoer, en roept wegen zorgen op over vervuiling en microplastics in land en zee. Een groot deel van het kunststofverbruik eindigt als restafval of vervuiling; recyclingpercentages variëren sterk tussen regio’s en kunststofsoorten.

Beleid en praktijk richten zich op vermindering, hergebruik en recycling. Instrumenten omvatten uitgebreide producentenverantwoordelijkheid (EPR), beperkingen op bepaalde enkelvoudige plastics, statiegeld- en retoursystemen, en normen voor verpakkingen. Ontwerp voor recycleerbaarheid, chemische recycling en substitutie door biogebaseerde of hernieuwbare materialen spelen een rol, naast investeringen in inzameling en sortering.

Internationale en nationale statistieken volgen trends in plasticverbruik en afvalbeheer. Op lange termijn wordt ingezet op de richting van een circulaire economie om consumptie te verminderen en milieueffecten te beperken, wat afhangt van samenwerking tussen industrie, overheid en consumenten.