materialiteitsbeoordeling

Materialiteitsbeoordeling, ook wel materialiteitsbepaling, is een proces in financiële verslaggeving en controle dat bepaalt of informatie zodanig belangrijk is voor gebruikers van de jaarrekening dat die informatie de besluiten van die gebruikers kan beïnvloeden. De beoordeling beïnvloedt de reikwijdte van de controle en de beslissing welke posten en openbaarmakingen materialiteit vereisen. In de praktijk gaat het om zowel materialiteit van fouten als van openbaarmakingen.

Tijdens het proces worden kwantitatieve en kwalitatieve factoren in aanmerking genomen. Kwantitatieve criteria zijn vaak een percentage van relevante bedragen zoals omzet, totale activa of winst voor belasting, maar deze cijfers zijn niet bindend. Kwalitatieve factoren omvatten de aard van de posten, regelgeving, contractuele vereisten en of een fout of afwijking op zichzelf of in samenhang met andere feiten van besluitvorming van de gebruikers kan beïnvloeden. Op basis van deze factoren wordt planningmaterialiteit (overall materiality) vastgesteld, en worden specifieke materialiteitsgrenzen bepaald voor belangrijke posten en openbaarmakingen. Tijdens de audit kan materialiteit worden bijgesteld als de omstandigheden veranderen of nieuwe informatie beschikbaar komt.

Toepassingen: materialiteitsbeoordeling bepaalt de aard, timing en omvang van auditwerkzaamheden, en beïnvloedt welke bevindingen als misstanden gerapporteerd worden. IAS 1 en IFRS vereisen dat materiële informatie wordt verantwoord en toegelicht; in de auditpraktijk wordt materialiteit gebruikt om bewijsmateriaal en steekproeven af te stemmen op risico’s.

Beperkingen: beoordelingen zijn veralgemeningen en onderhevig aan professionele oordelen; verschillen tussen jurisdicties en sectoren kunnen leiden tot verschillende materialiteitsgrenzen.