malwareverkeer

Malwareverkeer verwijst naar het netwerkverkeer dat wordt gegenereerd door malware op geïnfecteerde systemen of apparaten. Het omvat communicatie met command-and-control (C2) servers, gegevensexfiltratie, en het ophalen van updates of aanvullende payloads. Het doel is doorgaans om controle over het geïnfecteerde toestel te behouden, verspreiding mogelijk te maken of gestolen data te verzenden.

Typische vormen en patronen van malwareverkeer zijn onder meer regelmatige beaconing naar C2-servers, gebruik van ongebruikelijke of misbruikte poorten en protocollen, of juist overmatig gebruik van alledaagse diensten zoals HTTP(S), DNS of TLS. Het verkeer kan versleuteld zijn en van bestaan uit kleine, verspreide stukjes data of langere, gestage stroom. Malware kan ook verkeer leiden via legitieme cloud- of sociale-mediakanalen, en via domein-generatie-algoritmen (DGA) of tunnelingtechnieken. Exfiltratie kan gefaseerd plaatsvinden om detectie te ontwijken.

Detectie en analyse van malwareverkeer vergt netwerktelemetrie, zoals flowgegevens, IDS/IPS-signaturen en loganalyse van endpoints. Indicatoren zijn onder meer ongewone beacon-intervallen, verdachte bestemmingen, plotselinge stijgingen in DNS-verzoeken, afwijkingen in TLS-gedrag of ongewone applicatieverkeer. De versleutelde aard van veel verkeer bemoeilijkt inspectie, waardoor aanvullende heuristische- en gedrag gebaseerde analyses nodig zijn.

Beheer en mitigatie omvatten netwerksegmentatie en least-privilege-beleid, regelmatige patching en vulnerability management, toepassing van application allowlisting, en inzet van endpoint detection and response (EDR) naast netwerkbeveiliging zoals firewalls, IDS/IPS en threat-intelligence. Een proactieve aanpak met monitoring, detectie en snelle respons is cruciaal om malwareverkeer te beperken en verdere schade te voorkomen.