Exfiltratie

Exfiltratie, in het bijzonder data-exfiltratie, is het ongeautoriseerd overdragen of verplaatsen van data uit een beveiligd systeem naar een extern bestemmingspunt onder controle van een onbevoegde partij. In de context van cybersecurity wordt exfiltratie vaak gezien als de laatste fase van een inbraak, nadat een aanvaller toegang heeft verkregen tot een netwerk of systeem.

Er bestaan diverse kanalen waardoor data kan worden exfiltriteerd. Veelvoorkomende netwerkkanalen zijn uitgaand verkeer via webprotocollen (bijvoorbeeld HTTPS), DNS-tunneling, en e-mail. Daarnaast kunnen cloudopslagdiensten, externe opslagmedia zoals USB-sticks, of minder voor de hand liggende covert channels worden gebruikt. Doelstellingen van exfiltratie zijn onder meer financieel gewin, espionage, of reputatieschade voor een organisatie.

Indicatoren van exfiltratie kunnen ongebruikelijke uitgaande communicatie, plotselinge of enorme hoeveelheden data, nieuwe of onverwachte externe bestemmingen, versleuteld uitgaand verkeer of afwijkende gebruikersactiviteiten zijn. Omdat exfiltratie vaak subtiel plaatsvindt, combineren organisaties meerdere signalen enTelemetry om verdachte activiteiten te herkennen.

Preventie en detectie richten zich op het beperken van de mogelijkheden om data buiten de organisatie te krijgen. Methoden zijn onder meer data loss prevention (DLP), uitgaand verkeer monitoring en filtering, netwerksegmentatie, het principe van minste privilege, en continue beveiligingsbewaking met SIEM/EDR. Ook sterke toegangscontrole en regelmatige patching dragen bij aan minder risico.

Juridisch en governance-matig valt exfiltratie onder privacy- en cybersecuritywetten. In de Europese Unie gelden onder meer de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) en NIS2, die meldingen van datalekken en passende beveiligingsmaatregelen vereisen.