licentiecontracten

Licentiecontracten zijn overeenkomsten waarbij de eigenaar van een intellectueel eigendomsrecht (licentiegever) aan een andere partij (licentienemer) het recht verleent om dat recht te gebruiken onder afgesproken voorwaarden, terwijl de eigendom bij de licentiegever blijft. Ze regelen wat wel en niet is toegestaan, waar en voor hoe lang, en tegen welke vergoeding.

Vaak onderscheiden licenties zich op exclusiviteit: een exclusieve licentie verleent het recht aan één licentienemer binnen een bepaald gebied of markt, terwijl een niet-exclusieve licentie meerdere gebruikers toestaat. Ook worden het doel of veld van gebruik, het geografische gebied, de duur, en bedragen zoals upfront payments, royalties of milestone payments vastgelegd. Sublicenties en overdracht van rechten aan derden kunnen al dan niet zijn toegestaan.

Belangrijke clausules betreffen onder meer de beschrijving van het licentiegoed, kwaliteitscontrole en merkgebruik, eventuele afgeleide werken, en wie de intellectuele eigendomsrechten op die afgeleide werken behoudt. Ook zijn bepalingen over geheimhouding, auditrechten, garantie van niet-inbreuk en aansprakelijkheidsbeperking gebruikelijk.

Bij beëindiging van een licentie stopt het gebruiksrecht volgens de overeenkomst, met bepalingen over restitutie, teruglevering of vernietiging van materialen en eventuele overgangsregelingen. Licentiecontracten beperken zich niet tot technologie, maar komen ook voor in de creatieve sector, media, farmacie, software en productie.

Een goed kontrakt waarborgt naleving van wet- en regelgeving, waaronder exportcontrole en antitrustregels, en regelt geschillen via bepaling van toepasselijk recht en forum.