landbouwregelgeving

Landbouwregelgeving verwijst naar het geheel van wetten, regels en beleidsinstrumenten die van toepassing zijn op de productie, verwerking, distributie en handel van landbouwproducten en diervoeders. Het doel is voedselveiligheid, dierenwelzijn, milieubescherming en een eerlijke marktwerking, zowel op nationaal als op Europees niveau.

De regels bestrijken onder meer milieubeheer en watergebruik, klimaat- en biodiversiteitsdoelstellingen, bestrijding van plagen en plantenziekten, vergunningen voor gewasbeschermingsmiddelen, dierenwelzijn, hygiëne bij voedselverwerking, etikettering en traceerbaarheid. Daarnaast komen regelgeving rondom voer, diergezondheid en import- en exportprocedures aan bod.

Op Europees niveau vormen verordeningen en richtlijnen het kader voor het gemeenschappelijke landbouwbeleid (CAP) en marktordening. Nationaal implementeert het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) de Europese kaders en stelt aanvullende regels vast. De handhaving ligt bij publieke instanties zoals de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) en de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO), in samenwerking met gemeenten en provincies. Daarnaast spelen Europese en nationale subsidies een rol; voor veel landbouwers bepalen milieunormen, dierenwelzijnseisen en klimaatafspraken of zij in aanmerking komen voor betalingen onder de CAP en nationale regelingen.

Trends in landbouwregelgeving zijn onder meer een groeiende focus op duurzaamheid, vermindering van pesticidengebruik, verbetering van dierenwelzijn en strengere etikettering en transparantie. Digitalisering, precisielandbouw en internationale handelsakkoorden beïnvloeden de regelgeving, net als initiatieven zoals de EU Green Deal en de Farm-to-Fork-strategie.