kristalvlakjes

Kristalvlakjes, ook kristalvlakken genoemd, zijn de vlakke, platte gezichten waaruit een kristal is opgebouwd. Elk vlak hoort bij een specifieke crystallografische vlak en samen bepalen deze gezichten de buitenkant en de vorm van het kristal. In de wetenschap worden kristalvlakjes vaak beschreven met Miller-indices (hkl).

Tijdens de kristalgroei ontwikkelen zich vlakken met verschillende groeisnelheden. De vlakken waarop atomen moeilijk kunnen hechten groeien doorgaans langzamer en blijven als duidelijke facetten achter, terwijl sneller groeiende vlakken minder opvallend zijn. Daardoor ontstaat een karakteristieke morfologie, het kristalhabitus.

Voorbeelden zijn het kubische vlak bij haliet (NaCl), de prismatische vlakken bij kwarts en de octaëdrische vlakken bij diamant. De aanwezigheid en oriëntatie van specifieke facetten geven aanwijzingen over de kristalstructuur en de groeigeschiedenis van het mineraal. Kristalvlakjes bepalen ook langs welke vlakken een kristal eerder zal splijten.

In de edelsteenwereld en in geologie zijn kristalvlakjes belangrijk: de ontwikkeling van facetten beïnvloedt de optische eigenschappen en de waarde van een edelsteen, en voor onderzoekers leveren de facetten informatie over de interne orde van het kristal en diens groeistadia.