klokking

Klokking is een Nederlands zelfstandig naamwoord gevormd uit klok en de suffix -ing. Het is geen gangbaar standaardwoord in het hedendaagse Nederlands en komert vooral voor in gespecialiseerde, historische of informele contexten. In de meeste moderne toepassingen wordt eerder gesproken van tijdregistratie, in- en uitklokken of urenregistratie.

Een belangrijke betekenis ligt in de context van arbeid en personeel. Hier verwijst klokking naar het registreren van de gewerkte uren met een klok of badge- en digitale systemen. In officiële documenten en HR-praktijk wordt vaker gesproken over tijdregistratie of in- en uitklokken dan over klokking zelf. De term verschijnt vooral in oudere teksten, vakjargon of informele spraak, en wordt vaak als leenwoord uit het Engels gezien, vergelijkbaar met clocking.

Daarnaast kan klokking ook betrekking hebben op de meting van tijd in andere contexten, zoals sport, wetenschap of experimenten, waarin precieze tijdsduur centraal staat. In deze betekenis wordt men vaker aangesproken op tijdmeting of klokmeting; klokking kan hier als minder gangbaar synoniem optreden, vooral in teksten die direct vanuit het vakjargon komen.

Relaties en verwante termen omvatten tijdregistratie, urenregistratie, in- en uitklokken, en tijdmeting. Het woord klokking blijft in het Nederlands tamelijk zeldzaam en wordt doorgaans vervangen door meer standaard termen die de handeling duidelijker beschrijven. Als leenwoord kan klokking in sommige bronnen nog wel voorkomen, maar de gebruikte terminologie is meestal explicieter.