klimaatwetgeving

Klimaatwetgeving is het geheel van wetten, regels en beleidskaders die gericht zijn op het terugdringen van broeikasgasemissies en op aanpassing aan klimaatverandering. Het omvat doelen, plannen, uitvoering en verantwoording, en kan op nationaal, regionaal en internationaal niveau worden vastgesteld. Voorbeelden van onderwerpen zijn energievoorziening, transport, industrie, bebouwde omgeving en landbouw, maar ook financiering, innovatie en adaptatiemaatregelen.

De instrumenten variëren van marktgebaseerde maatregelen tot regulering en financiële prikkels, waaronder emissiehandelssystemen (ETS), koolstofbelastingen, normen voor energie-efficiëntie en bouw- en voertuigcodes, subsidies voor schone technologie en publieke investeringen. Ook verplichtingen op het gebied van monitoring, reporting en verificatie (MRV) en transparante evaluatie van vooruitgang horen erbij.

Op internationaal en Europees niveau spelen klimaatwetgeving een sleutelrol. Het EU ETS en de Europese Green Deal vormen kader voor lidstaten; nationale wetten moeten hierop aansluiten. In Nederland wordt klimaatwetgeving versterkt door de Klimaatwet (2019) en het Klimaatakkoord (2019), die lange-termijndoelen en sectorale maatregelen vastleggen. De Klimaatwet stelt onder meer emissiereductiedoelen vast voor 2030 (ongeveer 49%) en 2050 (ongeveer 95%).

Toezicht en uitvoering vinden plaats via langeretermijnplannen, jaarlijkse klimaatrapportages en onafhankelijke evaluatie. Doel is een houdbare balans tussen economische ontwikkeling en vermindering van uitstoot, met aandacht voor sociale rechtvaardigheid, regionale verschillen en sectorale haalbaarheid. Uitdagingen omvatten beleidscoherentie, financiering en effectieve handhaving.