kapselcohesie

Kapselcohesie is een begrip uit de farmacotechnologie dat de cohesie beschrijft binnen een gevuld capsule-systeem: de interacties tussen de kapselhuls en haar inhoud, en de materiaaleigenschappen die de integriteit van het kapsel bepalen. Een capsule met voldoende cohesie behoudt zijn structuur tijdens productie, transport en opslag en vertoont een voorspelbaar afgifteprofiel in het lichaam. De term wordt gebruikt voor zowel de interne binding binnen het kapselomhulsel als de binding tussen shell en inhoud.

Factoren die kapselcohesie beïnvloeden, omvatten materiaalkeuze van de kapselhuls (bijvoorbeeld gelatine, hydroxypropylmethylcellulose en andere derivaten), vochtigheid en temperatuur tijdens fabricage en opslag, en eventuele crosslinking of additieven die het netwerk van de shell versterken. Ook de aard en de hoeveelheid van de inhoud, de grootte van de capsule en interacties tussen shell en payload spelen een rol. Hygroscopische excipientia en omgevingscondities kunnen de adhesie en de fragiliteit van de capsule beïnvloeden, waardoor de cohesie varieert tussen productiebatches en opslagomstandigheden.

Evaluatie van kapselcohesie gebeurt met verschillende testmethoden, waaronder mechanische breuk- of trektesten om de breuksterkte en buigvastheid te bepalen, en in vitro desintegratie- of afgifteproeven om te zien wanneer en hoe snel de inhoud vrijkomt. Beeldvorming en microscopie kunnen dienen om scheuren, delaminatie of adhesieproblemen te identificeren.

Praktisch gezien is kapselcohesie cruciaal voor de kwaliteit en bruikbaarheid van capsules in farmaceutische ontwikkeling en quality control. Een gebalanceerde cohesie zorgt voor betrouwbare productietechnieken, consistente restitutieprofielen en stabiele houdbaarheid, zowel in geneesmiddelen als in voedingssupplementen die kapselvormen gebruiken. Zie ook capsulematerialen en afgifteprofielen.