interstitsiaalhaiguste

Interstitiële longziekten vormen een brede groep van aandoeningen die gekenmerkt worden door schade aan de longen, met name het interstitium. Het interstitium is het weefsel en de ruimte rond de longblaasjes, waar de uitwisseling van zuurstof en kooldioxide plaatsvindt. Deze ziekten kunnen leiden tot littekenvorming in de longen, wat ademhalingsproblemen veroorzaakt.

De oorzaken van interstitiële longziekten zijn divers. Sommige vormen zijn gerelateerd aan blootstelling aan omgevingsfactoren, zoals bepaalde soorten stof, chemicaliën of medicijnen. Andere worden geassocieerd met auto-immuunziekten, waarbij het immuunsysteem van het lichaam ten onrechte eigen weefsels aanvalt, waaronder de longen. In veel gevallen blijft de exacte oorzaak echter onbekend, dit wordt dan idiopathisch genoemd.

Symptomen van interstitiële longziekten variëren, maar de meest voorkomende zijn kortademigheid, vooral tijdens inspanning, droge hoest en vermoeidheid. Naarmate de ziekte vordert, kunnen deze symptomen verergeren en ook in rust optreden. Diagnose vereist vaak een combinatie van beeldvormingstechnieken zoals een CT-scan, longfunctietesten en soms een longbiopsie.

Er is geen universele genezing voor de meeste interstitiële longziekten. Behandelingen zijn gericht op het vertragen van de progressie van de ziekte, het verlichten van symptomen en het verbeteren van de levenskwaliteit. Dit kan medicatie omvatten, zoals corticosteroïden of immunosuppressiva, longrevalidatie en in sommige gevallen longtransplantatie. De prognose is afhankelijk van het specifieke type ziekte en de ernst ervan.