grondontsluiting

Grondontsluiting is het geheel van activiteiten en voorzieningen die nodig zijn om onontwikkelde grond bruikbaar te maken voor bestemming zoals woningbouw, bedrijvigheid of landbouw. Het begrip verwijst naar het proces van het ontsluiten van land via de aanleg van infrastructuur en het regelen van de bijbehorende vergunningen en afspraken.

De belangrijkste elementen van grondontsluiting zijn transportinfrastructuur, nutsvoorzieningen en ruimtelijke afstemming. Daartoe behoren wegen en publieke toegang, aansluiting op water-, riolerings-, elektriciteits- en telecommunicatienetten, drainage en mogelijk andere voorzieningen zoals groen en openbaar vervoer. Ook bodemsanering of herinrichting kunnen onderdeel uitmaken als de kwaliteit van de grond daarvoor vereist is. Daarnaast omvat ontsluiting vaak juridische en planologische stappen, zoals afstemming met bestemmingsplannen, milieu- en participatietrajecten, en het verkrijgen van benodigde vergunningen.

Het proces verloopt doorgaans via een vroeg stadium van haalbaarheids- en waarderingsonderzoek, gevolgd door ruimtelijke planvorming, de financiële aanpak (inclusief publiek-private samenwerking of waardecreatie en financieringsmodellen), aanbesteding en uitvoering van de werkzaamheden. Na oplevering vindt meestal een overdracht naar de opdrachtgever plaats en vindt eventuele controle of afronding van subsidies en rapportages plaats.

Belanghebbenden bij grondontsluiting zijn overheden (lokaal en soms regionaal of nationaal), projectontwikkelaars, nutsbedrijven, eigenaren van de gronden en bewoners of gebruikers van het toekomstige gebied. Het doel is om functies doelmatig toegankelijk te maken met oog voor kosten, omgeving en leefkwaliteit, terwijl legale en milieukaders worden nageleefd. Confecting en afwegingen met stakeholders vormen daarom een vast onderdeel van elk ontsluitingsproces.