funderingstypen

Funderingstypen verwijzen naar de wijze waarop een gebouw zijn gewicht overdraagt aan de ondergrond. Ze worden doorgaans onderverdeeld in oppervlaktefunderingen en diepe funderingen. De keuze hangt af van bodemkwaliteit, belasting, zettingen, waterstand en kosten. Een gedegen bodemonderzoek is cruciaal om de draagkracht en zettingsgevoeligheid vast te stellen.

Oppervlaktefunderingen dragen het gewicht via een beperkt oppervlak van de bodem en zijn geschikt wanneer de ondergrond voldoende draagkracht heeft. Voorbeelden zijn strookfunderingen, die langs dragende muren lopen en zo de belasting lineair verdelen, en plaatfunderingen (betonplaten), die het gewicht over een groter oppervlak verdelen en vooral geschikt zijn bij zwakkere of onregelmatige grond of bij een vloer met wisselende belasting.

Diepe funderingen worden gebruikt wanneer de bodem dichter bij het oppervlakte niet voldoende draagkracht levert. De meest voorkomende vorm is palenfundering, waarbij palen tot in diepere draagkrachtige lagen reiken en de belasting via deze palen naar dieper gelegen grond overgaat. Palen kunnen van verschillende materialen zijn, zoals hout, staal of beton, en worden vaak toegepast bij hoge gebouwen, slechte bodemkwaliteit of bij aanwezigheid van water onder de bouwplaats.

Andere overwegingen bij de keuze zijn vorst, drainage en toekomstige veranderingen in belasting. Ontwerp en uitvoering van funderingen vereisen gedegen geotechnisch onderzoek en naleving van bouwvoorschriften en normen.