detectieapparaten

Detectieapparaten zijn apparaten die bedoeld zijn om de aanwezigheid, afwezigheid of toestand van een doelwit, stof of gebeurtenis te signaleren en daarvan een meetbare indicatie te geven. Ze worden toegepast in beveiliging, veiligheid, industrie, geneeskunde en onderzoek. Detectie kan plaatsvinden op basis van verschillende principes, zoals chemische reacties, straling, licht, geluid of warmte.

Op basis van detectieprincipe kunnen detectieapparaten onder meer worden onderverdeeld in chemische sensoren (gas- en VOC-detectoren), optische detectors (infrarood, fotodetectie, spectroscopie), radiatieve detectors (stralingsdetectors zoals Geiger-Müller- en scintillatieapparaten), biologische sensoren (biosensoren), magnetische detectors en akoestische/elektro-acoustische sensoren (ultrasoon). Daarnaast zijn er brand- en rookmelders, spanningstoestroken en beveiligingssystemen die specifieke signalen genereren bij bepaalde gebeurtenissen.

Een detectieapparaat bestaat doorgaans uit een sensor, een signaalomzetter en een verwerkende eenheid die het signaal interpreteert en een alarm, display of datapunt genereert. De sensor zet de fysieke of chemische verandering om in een elektrisch signaal; de signaalverwerking bepaalt drempels, kalibratie en meldingen, en de uitvoer kan lokaal of op afstand worden weergegeven.

Toepassingen variëren van beveiliging en publieke veiligheid (metaaldetectoren, X-ray scanners) tot brandveiligheid (rook- en hitte-detectors), industriële procescontrole (gas- en drukmetingen) en medische diagnostiek (biosensoren). Belangrijke prestatiekenmerken zijn gevoeligheid, selectiviteit, responstijd, fout-positieven/negatieven en robuustheid onder verschillende omgevingsomstandigheden. Regelgeving en normen bestaan om betrouwbaarheid en kalibratie te waarborgen, waarbij kalibratie en traceerbaarheid naar erkende referenties centraal staan.