decryptiealgoritme

Een decryptiealgoritme is een procedure die een ciphertext omzet in de oorspronkelijke plaintext. Het is het tegenwicht van encryptie: terwijl encryptie een bericht onleesbaar maakt voor onbevoegden, maakt decryptie het weer leesbaar voor degenen die beschikken over de juiste sleutel. Samen met het encryptieproces maakt een decryptiealgoritme deel uit van een cryptosysteem en zorgt het ervoor dat de geadresseerde berichten kan lezen, mits de sleutel geheim blijft.

Decryptie kan symmetrisch of asymmetrisch plaatsvinden. Bij symmetrische cryptografie wordt dezelfde sleutel gebruikt voor zowel encryptie als decryptie; bij asymmetrische cryptografie bestaan er een publieke en een privésleutel en decryptie gebeurt meestal met de privésleutel. De decryptie-operatie is in essentie de inverse van de bijbehorende encryptie-operatie en kan aanvullende parameters vereisen, zoals een initialisatievector (IV) of padding, om correct en veilig te functioneren.

In veel systemen steunt decryptie op wiskundige hardheden en op betrouwbare implementatie. Voorbeelden zijn RSA-decryptie met de privésleutel en modulus, en AES-decryptie waarbij de inverse bewerking van de Rijndael-codering wordt toegepast met dezelfde sleutel, vaak in combinatie met een mode zoals CBC of GCM. Moderne cryptosystemen combineren decryptie met mechanismen voor authenticatie en integriteit.

Toepassingen van decryptiealgoritmes bevinden zich in beveiligde communicatie (bijv. TLS/HTTPS), gegevensopslag, en digitale certificaten. De correctheid van decryptie hangt af van de juiste sleutelselectie, padding en mode, en van beveiligingsmaatregelen tegen side-channel-aanvallen en verkeerd gebruik van sleutels.