condensatiepolymerisaties

Condensatiepolymerisatie is een vorm van polymerisatie waarbij twee of meer monomeren reageren met eliminatie van een klein molecuul, meestal water of een organische alcohol. Door dit eliminatieproces koppelen de monomeren zich tot langere ketens, terwijl er per koppeling doorgaans een bijproduct vrijkomt. In tegenstelling tot additiepolymerisatie verloopt condensatiepolymerisatie vaak via stapgroei, waarbij de polymeerketen geleidelijk aanlangt door herhaalde reacties tussen functionele groepen. Monomeren zijn meestal difunctioneel of multifunctioneel.

Typische voorbeelden en monomere functies. Polyesters ontstaan doordat diol- en diacid- of diol-achtige monomeren met elkaar reageren en water als bijproduct afvoert. Een bekend voorbeeld is PET, gevormd uit ethyleenglycol en tereenzuur. Polyamiden, zoals nylon, ontstaan uit diamine- en diacid- of diamine-diestermonomeren, met afgifte van water. Ook polyoxymethyleen (polyformaldehyde) wordt klassiek geproduceerd door condensatie van formeendeen, wat aangeeft dat condensatiepolymerisatie breed toepasbaar is. De reacties worden bevorderd door verhitting en door het verwijderen van het bijproduct, en vaak door katalysatoren die de reactieve functies activeren.

Proces- en materiaaleigenschappen. Condensatiepolymerisatie vereist doorgaans nauwkeurige manipulatie van warmte, droogte en de afvoer van bijproducten om een hoog molecuulgewicht en uniforme ketellingen te bereiken. De eindstructuur en kristalliniteit bepalen de mechanische eigenschappen, transportverschijnselen en smeltgedrag van de resulterende polymeren. Deze polymeren vinden toepassing in verpakkingen, textiel, engineering plastics en andere materialen, waar duurzaamheid en chemische weerstand vereist zijn.