borstspier

De borstspier, anatomisch bekend als de m. pectoralis major, is een dikke, fanvormige spier die de voorste borstwand bedekt. Hij bestaat uit twee hoofdonderdelen: de claviculaire kop ontspringt aan het mediale deel van het sleutelbeen en de sternocostale kop ontspringt aan het borstbeen en de kraakbeen van de bovenste zes ribben. Soms wordt nog een onderliggende slip genoemd die richting de buikwand loopt. De spier hecht zich aan de laterale rand van de intertuberculaire sulcus van het opperarmbeen.

Zenuwvoorziening en bloedtoevoer hangen nauw samen met de anatomische regio. De m. pectoralis major wordt geïnnerveerd door de nervi pectorales lateralis en medialis (C5–T1). De belangrijkste arteriële toevoer komt van de thoracoacromiale trunk (met name de pectoralis- tak) en de laterale thoracale slagader.

Functie: de borstspier voert adductie en endorotatie van het schoudergewricht uit. De claviculaire kop kan bij bepaalde bewegingen bijdragen aan flexie van de arm, terwijl de sternocostale kop kan helpen bij het extenseren van een gebogen arm. In samenhang zorgen deze akties ervoor dat de arm naar het midden van het lichaam getrokken wordt en naar binnen draait.

Borstspier minor: dieper liggend bevindt zich de m. pectoralis minor, die ontspringt van de kraakbeenverbindingen van ribben 3–5 en aan het processus coracoideus van het schouderblad vastzit. Functie is het stabiliseren van het schouderblad door het naar voren en omlaag te trekken; innervatie verloopt via de mediale pectorale zenuw.

Klinische relevantie: blessures aan de borstspier, zoals ruptuur bij intensieve krachttraining, komen voor bij atleten. Pijn, zwelling en functieverlies kunnen optreden; diagnostiek verloopt vaak via lichamelijk onderzoek en beeldvorming. Regulatie en coördinatie van de borstspier spelen ook een rol bij houdingsproblemen en schouderstabiliteit.