authenticatorstandaarden

Authenticatorstandaarden zijn verzamelingen specificaties die bepalen hoe authenticators worden gebruikt om een gebruiker te verifiëren. Ze richten zich op veilige, interoperabele methoden voor authenticatie, vaak zonder wachtwoord, en ondersteunen verschillende typen authenticators zoals hardware sleutels, software-apps en biometrische systemen. Het doel is phishingbestendigheid en een gebruiksvriendelijkere login.

De belangrijkste moderne standaarden vallen onder het FIDO2-ecosysteem en WebAuthn. WebAuthn is een webstandaard ontwikkeld door W3C in samenwerking met de FIDO Alliance en beschrijft hoe browsers en websites authenticators kunnen aanroepen voor login. CTAP (Client To Authenticator Protocol) definieert de communicatie tussen een clientapparaat (zoals een smartphone of laptop) en een authenticator; CTAP1 correspondeert met U2F, CTAP2 met WebAuthn. Gezamenlijk vormen WebAuthn en CTAP, oftewel FIDO2, een kernset voor passwordless authenticatie. Naast FIDO2 blijven op bestaande systemen gebaseerde standaardmethoden zoals tijdsgebonden éénmalige wachtwoorden (TOTP, HOTP) relevant, vastgelegd in IETF-rfc’s (bijvoorbeeld RFC 6238 en RFC 4226), vaak gebruikt als aanvulling of alternatief voor authenticators.

Attestatie en privacy spelen een rol: authenticators kunnen attestatiegegevens meekrijgen om te verifiëren dat het apparaat van een bekende leverancier komt, maar dit roept privacyzorgen op bij gebruikers. Beveiligings- en interoperabiliteitsuitdagingen omvatten acquisitie, beheer van credentialen, en integratie met identiteit- en toegangsbeheer.

Veelvoorkomende voorbeelden zijn hardware security keys van leveranciers zoals Yubico of Google Titan, naast platformauthenticators in smartphones en laptops. De protocollen blijven zich ontwikkelen met het oog op bredere adoptie, roaming credentials en verbeterde privacy.