Vervroeding

Vervroeding, in de obstetrie meestal aangeduid als vroeggeboorte, is de bevalling die plaatsvindt vóór het voltooien van 37 weken zwangerschap. Het wordt doorgaans onderverdeeld in extreem prematuur (<28 weken), zeer prematuur (28–32 weken) en vroeg tot laat prematuur (32–37 weken). Doordat de longen en andere organen zich nog verder moeten ontwikkelen, hebben babies die vroeg geboren worden een verhoogd risico op ademhalingsproblemen, infecties en andere complicaties.

Prevalentie en gevolgen: wereldwijd is ongeveer één op tien geboorten vroeggeboren; de cijfers variëren tussen landen en regio’s. Hoe vroeger de geboorte, hoe groter de kans op langdurige gezondheidsproblemen en neurodevelopmentale uitkomsten. Late preterme geboortes (34–37 weken) hebben meestal betere uitkomsten dan extreme prematuriteit, maar kunnen nog steeds ademhalings- en voedingsproblemen met zich meebrengen.

Oorzaken en risicofactoren: vroeggeboorte kan spontane voortgang van arbeid betreffen of geïndiceerd worden door medische redenen zoals pre-eclampsie, foetale groeiachterstand of ernstige infecties. Risicofactoren zijn eerder geboorteverleden, meerlingzwangerschappen, roken of drugsgebruik, chronische aandoeningen bij de moeder, cervixinsufficiëntie, leeftijd van de moeder en beperkt gebruik van prenatale zorg.

Diagnose en behandeling: bij verdenking van vroeggeboorte worden bevallingssignalen beoordeeld en wordt de zwangerschapsduur vastgesteld. Behandeling kan bestaan uit tocolytica om weeën tijdelijk te onderbreken, corticosteroïden voor longrijping van de fetal ademhalingswegen, en magnesiumsulfaat ter neuroprotectie bij extreem prematuur geboren baby's. Bij bepaalde omstandigheden kan cerclage of progesterontherapie worden overwogen om herhaaldelijke vroeggeboorte te voorkomen.

Zorg en prognose: neonatale zorg in een NICU is vaak nodig. Uitkomsten hangen af van de zwangerschapsduur en complicaties; met betere zorg verbeteren lange termijn neurodevelopmentale uitkomsten aanzienlijk.