Tijdsystemen

Tijdsystemen verwijzen naar de methoden en standaarden waarmee tijd gemeten, uitgedrukt en genormaliseerd wordt. Ze omvatten natuurlijke tijdsystemen die gebaseerd zijn op astronomische bewegingen en geciviliseerde tijdsystemen die in dagelijkse, wetenschappelijke en technologische contexten worden toegepast.

Natuurlijke tijdsystemen worden gevormd door regelmatige bewegingen zoals de rotatie van de aarde en de baan om de zon. Zonnetijd (solaire tijd) wordt bepaald door de stand van de zon aan de hemel. Apparente zonne-tijd volgt de zichtbare zon, terwijl gemiddelde zonne-tijd een meer regelmatige daglengte biedt. Sidereal tijd gebruikt daarentegen de positie van bekende sterren en is ongeveer vier minuten korter dan de zonnedag.

Historische tijdsystemen richten zich op klokken en kalenders. Water- en zandklokken, en later mechanische klokken met slingerwerk en pendels, hielden eeuwenlang de tijd bij. De uitvinding van de slingerpendel en fijnere mechanische onderdelen maakten klokken betrouwbaarder; in de twintigste eeuw ontwikkelden atoomklokken uiterst nauwkeurige tijdmetingen.

Standaarden en definities: de SI-seconde is gedefinieerd met betrekking tot cesium-133. Internationale atoomtijd (TAI) en Coordinated Universal Time (UTC) vormen de basis voor moderne civiele tijd, waarbij af en toe schrikkelseconden voorkomen om de rotatie van de aarde in evenwicht te houden.

Civiele tijd en tijdzones: UTC dient als referentie voor lokale tijdzones wereldwijd. Tijdzones geven offsets ten opzichte van UTC, en in sommige regio’s geldt zomertijd. De 24-uursnotatie is gebruikelijk in veel landen; 12-uursnotatie blijft in anderen.

Technologie en actualisering: tijdsynchronisatie gebeurt via netwerken en satellieten, bijvoorbeeld NTP, GPS en Galileo, met systemen die UTC of TAI als referentie gebruiken om publieke en wetenschappelijke tijd consistent te houden.