Teruggroeireacties

Teruggroeireacties verwijzen naar de respons van planten, weefsels of hele ecosystems om opnieuw biomass te vormen en functionele capaciteit te herstellen na een verstoring. Het begrip wordt in de botanie en ecologie gebruikt om herstelprocessen te beschrijven die plaatsvinden zonder dat nieuwe individuen uit zaad of sporen hoeven te ontstaan. In plantencontext verloopt teruggroeien meestal via resprouting: uit knoppen op stumps, wortelstokken of uit opgeslagen reserves in wortels en rizomen kunnen nieuwe scheuten ontstaan.

De snelheid en mate van teruggroei hangen sterk af van de soortkenmerken en omgevingsfactoren. Plantensoorten met een grote reservevoorraad of met ondergrondse bud banken en weefsel waarmee snel spruiten kunnen vormen, tonen vaak snellere teruggroeiprocessen. Verzurende factoren zoals water- en nutriëntenbeschikbaarheid, temperatuur en vochtigheid, evenals de intensiteit en soort verstoring (bijv. maaien, begrazing of brand) bepalen hoe vaak en hoe snel sprouting plaatsvindt. In ecosystemen levert teruggroeien een belangrijke bijdrage aan veerkracht en herstel na verstoringen zoals bosbranden, droogte of menselijke ingrepen.

In landbouw en horticultuur heeft teruggroeireactie directe implicaties voor gewasopbrengsten en beheer. Regrowth kan voordelig zijn bij gras- en voedergewassen maar bemoeilijkt bij gewassen waar uitgroei ongewenst is. Beheermaatregelen richten zich op timing van oogst, bemesting en voorkomen van overbegrazing om gewenste teruggroei te stimuleren of te begrenzen. Methoden voor evaluatie omvatten spruit telling, biomassameting en herstelproductiviteit over tijd.