Putvorming

Putvorming, in de corrosie-wetenschap ook wel pitting corrosion genoemd, is een lokale vorm van corrosie waarbij kleine putten op een metalen oppervlak ontstaan. Het proces start meestal bij initiatieplaatsen in de passieve oxidelaag, zoals defecten, inclusies of vervuiling. In chloridehoudende media (zoals zeewater of pekels) kan de passieve laag lokaal doorbreken, waarna plaatselijke anodische corrosie optreedt. De pit bevat vaak zure maagazijnachtige oplossingen waarin de essentiële ionen geconcentreerd raken, waardoor de groei van de put kan doorgaan terwijl de buitenzijde grotendeels passief blijft. Dit maakt putvorming lastig waarneembaar totdat de pits diepte of aantallen significant zijn.

Pittvorming komt vooral voor bij roestvast staal (bijv. typen zoals 304 en 316), maar kan ook voorkomen bij bepaalde aluminium- en koperlegeringen. Materialen met beperkte passiviteit of met bijzonder kwetsbare koppelingen, vervuiling of deposities zijn gevoeliger. Omgevingsfactoren zoals hoge chlorideconcentraties, temperatuur en lage pH verhogen het risico.

Detectie en evaluatie gebeuren via visuele inspectie en microscopie, aangevuld met elektrochemische testen zoals potentiodynamische polarisatie om pittingpotentiaal en parameteren als CPT te schatten. Preventie omvat het kiezen van corrosie-resistente materialen, zorgen voor goede passivatie en oppervlaktebehandeling, beperken van chloridebelasting, toepassing van beschermende coatings of kathodische bescherming, en ontwerpmaatregelen om crevessen en depositievorming te voorkomen. Regelmatige inspectie is essentieel, omdat pits diep kunnen uitgroeien en de structurele integriteit kunnen ondermijnen.