Occlusiecontrole

Occlusiecontrole is een systematische evaluatie van de relatie tussen het gebit en de kaak tijdens sluiting en bewegingen, met als doel een functionele en comfortabele beet te waarborgen. Het omvat het herkennen van prematuur contact, afwijkende slijtagepatronen, afbraak van restauraties of tekenen van overbelasting van kauwspieren en het temporomandibulair gewricht (TMJ). De controle vindt doorgaans plaats tijdens en na tandheelkundige behandelingen zoals restauratieve ingrepen, orthodontische behandeltrajecten en prothetische reconstructies, maar kan ook worden toegepast bij patiënten met klachten of afwijkende occlusie.

Indicaties en timing: na plaatsing van restauraties, bij aanpassing van orthodontische relaties, bij pijnklachten, hoofdpijn, kauwproblemen of TMJ-spanning, bij slijtagepatronen of bij veranderde kaakstand. Regelmatige evaluatie helpt prematuur contact te detecteren en langdurige belasting te voorkomen.

Methoden en hulpmiddelen: klinisch onderzoek van het occlusale vlak in rust en bij sluiting; inspectie van slijtage; het lokaliseren van contactpunten met articulating paper of foil; gebruik van shimstock, wax bites en eventueel digitale occlusieanalyse. Bij behandelkeuzes kunnen aanpassingen bestaan uit restauratieve correcties, afwerken van contactpunten (afslijpen) of occlusie-evenwicht (equilibration); in sommige gevallen kan een occlusale splint of nachtbeugel worden toegepast om overbelasting te verminderen.

Behandeling en follow-up: interventies worden afgestemd op functioneel doel en patiëntveiligheid; na ingrepen volgen controles om stabiliteit en comfort te beoordelen. Documentatie en afstemming met tandtechnisch laboratorium en andere specialisten dragen bij aan consistente occlusiezorg.