Landkaarten

Landkaarten zijn representaties van het aardoppervlak op een plat vlak. Ze geven de positie en kenmerken van fysieke en menselijke elementen weer, zoals waterwegen, wegen, bebouwing, grenzen en reliëf. Kaarten hebben een schaal, die aangeeft hoe groot of klein een gebied in werkelijkheid is weergegeven, en gebruiken symbolen en een legende om complexe informatie begrijpelijk te maken. Moderne landkaarten worden doorgaans digitaal vervaardigd en beheerd met geografische informatiesystemen (GIS).

De cartografie heeft een lange geschiedenis, van antieke en middeleeuwse kaarten tot drukwerk in de 16e en 17e eeuw, en daarna de ontwikkeling van exacte landmetingen en cartografische projecties. Met de opkomst van luchtfotografie en satellietbeelden en vervolgens LiDAR is de nauwkeurigheid en detail toegenomen.

Topografische kaarten tonen terrein en hoogteverschillen met contourlijnen; plattegronden leveren gedetailleerde informatie over steden en buurten; administratieve kaarten tonen grenzen van landen, provincies of gemeenten; thematische kaarten geven statistische informatie zoals bevolkingsdichtheid of klimaat. Digitale kaarten zijn vaak interactief en kunnen worden gefilterd of geanalyseerd in GIS of op internet.

De productie vereist data uit metingen, lucht- en satellietbeelden en/of bestaande kaartbestanden. Data worden geclassificeerd volgens projectie en datum; veel landen hebben nationale kaartensets beschikbaar. Kaarten kunnen vector- of rastergegevens bevatten en worden gepubliceerd in bestandsformaten zoals Shapefile, GeoJSON, GeoTIFF en webtiles.

Projecties en datums beïnvloeden hoe lengtes en hoeken op het vlak worden weergegeven, waardoor kaarten verschillend kunnen uitzien afhankelijk van het doel en de gebruikte kaart. Kaarten worden in publieke context vaak gekoppeld aan open data en open-licenties bevorderen hergebruik en verspreiding, met toepassingen in navigatie, stedelijke planning en onderwijs.