Laagkoolstof

Laagkoolstof is een aanduiding voor materialen of processen met een laag koolstofgehalte. In de metallurgie verwijst de term vooral naar laagkoolstof staal, terwijl in klimaat- en energiedebatten de uitdrukking gebruikt wordt voor strategieën die de CO2-uitstoot terugdringen. In beide betekenissen gaat het om eigenschappen of maatregelen die samenhangen met een beperkt koolstof- of emissie-intensiteit.

In laagkoolstof staal ligt het koolstofgehalte gewoonlijk tussen circa 0,05 en 0,25 procent. Dit leidt tot hoge ductiliteit, goede vormbaarheid en eenvoudige lasbaarheid, maar tot lagere treksterkte en hardheid in vergelijking met staal met hoger koolstofgehalte. Het staal kan worden verbeterd door warmtebehandelingen of door toevoegingen van andere legeringselementen.

Productie en verwerking: laagkoolstof staal wordt meestal vervaardigd in BOF- of EAF-processen. Voor gewenste eigenschappen kan na-verhitten of gloeien plaatsvinden, en normaliseren of temperen kan de sterkte en hardheid regelen. Toepassingen omvatten structuurelementen in gebouwen, carrosseriepanelen, leidingen en vele consumentengoederen waar vormbaarheid belangrijk is. Een nadeel kan de lagere weerstand tegen slijtage zijn; in sommige gevallen vereist corrosiewerende afwerkingen.

In het beleid verwijst laagkoolstof vaak naar de overgang naar een laag- of nuluitstoot-economie: maatregelen zoals energiebesparing, inzet van hernieuwbare energie, elektrificatie, en koolstofafvang en -opslag dragen bij aan de reductie van CO2-emissies. Het begrip benadrukt de reductie van koolstofintensiteit in sectoren zoals transport, industrie en energie.