Incontinentie

Incontinentie is het onvermogen om urine of feces onder controle te houden, wat leidt tot ongewild verlies. Het kan voorkomen als urine-incontinentie, fecale incontinentie of een combinatie daarvan. Urine-incontinentie wordt vaak onderverdeeld in stressincontinentie (verlies bij inspanning zoals hoesten of tillen), urge-incontinentie (plotselinge sterke aandrang) en mixed-type. Fecale incontinentie is verlies van ontlasting of gas door zwakte van de anale sluitspier of zenuwschade.

Oorzaken en risicofactoren: urine-incontinentie heeft vaak te maken met bekkenbodemzwakte, zwangerschappen, veroudering, menopauze, prostaatoperaties, obesitas en neurologische aandoeningen. Fecale incontinentie komt vaker voor bij oudere mensen, na bekkenoperaties, bij neurologische aandoeningen en bij obstipatie of diarree.

Diagnostiek: anamnese en lichamelijk onderzoek, urinetesten en, indien nodig, urodynamische onderzoeken (bijv. cystometrie) en beeldvorming. Voor fecale incontinentie kunnen anorectale testen, endoanale echografie en darmtraining worden toegepast.

Behandeling: leefstijlaanpassingen, bekkenbodemtraining, blaastraining en medicatie voor overactieve blaas. Voor stressincontinentie zijn pessaria, bekkenbodemchirurgie of sling-procedures opties. Fecale incontinentie kan met vezelrijk dieet, medicatie en darmtraining worden beheerd; in sommige gevallen is chirurgie of een stoma nodig.

Impact en prognose: incontinentie beïnvloedt de kwaliteit van leven en kan sociaal isolement veroorzaken. Veel vormen zijn medisch beheersbaar of behandelbaar met conservatieve en, indien nodig, chirurgische opties. Regelmatige evaluatie en multidisciplinaire zorg verbeteren de resultaten.