Hedginginstrumenten

Hedginginstrumenten zijn financiële instrumenten die bedoeld zijn om risico's te verminderen die voortvloeien uit onverwachte prijsbewegingen van activa, passiva of kasstromen. Ze worden gebruikt door bedrijven, financiële instellingen en beleggers om blootstelling aan marktrisico’s te beheren. Het doel is doorgaans om toekomstige resultaten te stabiliseren en minder afhankelijk te maken van korte termijn schommelingen, niet om winst te maken via speculatie.

De belangrijkste typen hedginginstrumenten zijn derivaten die vaak worden toegepast om prijs- of renterisico's te beheersen. Futures en forwards zijn verplichtingen tot levering of afname tegen een vast prijs op een toekomstige datum. Futures zijn gestandaardiseerd en verhandeld op beurzen; forwards zijn meestal over-the-counter en op maat gemaakte contracten.

Opties geven recht om te kopen (calls) of te verkopen (puts) tegen een vooraf afgesproken prijs, tegen betaling van een premie. Put- en call-opties kunnen neerwaartse of opwaartse bewegingen van een onderliggende waarde afdekken. Collars combineren opties om kosten te drukken en tegelijkertijd een bandbreedte voor de beweging te creëren.

Swaps, zoals rente-swaps en valutawisselverdragen (currency swaps), worden gebruikt om kasstromen en rentekosten of valutarisico's uit te wisselen. Kredietderivaten, waaronder credit default swaps (CDS), beschermen tegen kredietrisico of wanbetaling van tegenpartijen.

Praktisch gezien draait hedging om afstemmen van hedge en onderliggende blootstelling, rekening houdend met basisrisico en transactiekosten. Hedge accounting onder IFRS en US GAAP kan de boekhoudkundige volatiliteit beperken als aan vereisten wordt voldaan, terwijl risico- en liquiditeitsbehoeften in kaart worden gebracht.