Hechtingsstijlen

Hechtingsstijlen zijn patronen van verwachting, behoefte en emotie in intieme relaties, voortkomend uit de hechtingstheorie van John Bowlby en verder uitgewerkt door Mary Ainsworth. In volwassen relaties worden doorgaans vier basale hechtingsstijlen onderscheiden.

Veilige hechting: mensen met een overwegend positief beeld van zichzelf en anderen. Ze voelen zich comfortabel met nabijheid, kunnen afhankelijkheid en steun geven en ontvangen, en reageren kalm op stress of tegenslag in relaties.

Angstig-ambivalente hechting (ook wel angstig of onzeker genoemd): personen ervaren veel relatiegerelateerde zorgen. Ze zoeken nabijheid en bevestiging, maar vrezen vaak verlating en twijfelen aan iemands beschikbaarheid, wat kan leiden tot clingy en angstig gedrag.

Vermijdende hechting: emotionele afstand en onafhankelijkheid staan centraal. Vermijdende hechters hechten minder waarde aan nabijheid, regisseren afstandelijkheid en geven minder ruimte aan emoties of afhankelijkheid van anderen.

Gedesorganiseerde hechting: ongekaderde of wisselende reacties op nabijheid, vaak als gevolg van eerder trauma of misbruik. Patronen kunnen incoherent of tegenstrijdig zijn en leiden tot onzeker gedrag in relaties.

Ontwikkeling en toepassing: hechtingen worden in de vroege kindertijd gevormd door de beschikbaarheid en respons van verzorgers. In volwassen relaties beïnvloeden deze stijlen communicatie, conflictoplossing en emotionele regulatie. Ze zijn geen rauw vaststaande labels en kunnen veranderen door ervaringen, relatie-inspanningen of therapie.

Meting en gebruik: hechtingsstijlen worden onderzocht met interviews zoals de Adult Attachment Interview of met zelfrapportages, bijvoorbeeld gericht op nabijheid, afhankelijkheid en angst voor verlating. In de klinische praktijk gebruiken therapeuten dit kader om relatieproblemen en trauma’s beter te begrijpen en aan te pakken.