Gletsjergebieden

Gletsjergebieden zijn geografische zones waar gletsjers en verwante ijsvormen een dominante rol spelen in het landschap. Gletsjers ontstaan waar sneeuwval hoger dan de jaarlijkse afsmelting ligt, en door herhaalde compressie verandert sneeuw in firn en uiteindelijk in ijs dat langs valleien of over bergflanken stroomt.

Er bestaan verschillende vormen van gletsjers en ijsoppervlakken. Valleigletsjers volgen dalen en voeren ijs van bergen naar laagland. Cirquegletsjers ontstaan in cirques of bekken aan bergflanken. Grotere gebieden kunnen bestaan uit ijsvelden of landijs die plateaus bedekken en minder gebonden zijn aan valleien. Waar een gletsjer uitmondt in water of de zee kan het kalven en verschuift de terminus. Langs de randen van gletsjers vind je morenen en andere afzettingen die het verleden van de beweging aangeven.

Gletsjergebieden komen wereldwijd voor, onder meer in de Alpen, de Andes, de Himalaya, op Groenland en op Antarctica. De huidige omvang en vorm worden sterk beïnvloed door klimaat en neerslag. In veel regio’s is sprake van terugtrekking en vermindering van het volume, wat gevolgen heeft voor zoetwatervoorziening, habitats en zeespiegelstijging. Gletsjers spelen ook een rol in hydrologie, opslag van watervoorraden en toerisme.

Onderzoek naar gletsjergebieden gebeurt met satellietbeelden, luchtfotografie en drones, gravimetrische metingen, veldmonsters en glaciologische modellering. Deze studies monitoren massabalans, terminuspositie en lengteveranderingen om klimaatimpact en toekomstige ontwikkelingen te begrijpen.