Evaluatiestrategieën

Evaluatiestrategieën zijn systematische benaderingen om de waarde, werking en effecten van een programma, project of beleid te beoordelen. Ze richten zich op relevantie, effectiviteit, efficiëntie, impact en duurzaamheid, en onderscheiden vaak tussen formative evaluatie (gericht op verbetering tijdens uitvoering) en summatieve evaluatie (gericht op eindresultaat).

Veelgebruikte frameworks helpen bij de opzet en interpretatie van evaluaties. Voorbeelden zijn het logische model of theory of change, het CIPP-model (Context, Input, Process, Product) en het Kirkpatrick-model voor trainingsprogramma’s. Deze modellen ondersteunen het formuleren van beoordelingskaders en indicatoren, en bepalen welke informatie nodig is om vragen beantwoord te krijgen.

Methoden en data: evaluatiestrategieën maken gebruik van zowel kwantitatieve als kwalitatieve methoden, zoals surveys, administratieve data, interviews, focusgroepen, observaties en documentanalyse. Triangulatie en mixed methods verbeteren de validiteit en robuustheid van bevindingen. Het ontwerpen van een evaluatie omvat het vaststellen van doel en vragen, het kiezen van relevante indicatoren en data-bronnen, en het plannen van analyse en rapportage.

Ethische en praktische overwegingen: betrokkenheid van stakeholders, transparantie, privacy en bias boven tafel krijgen zijn cruciaal. Daarnaast spelen kosten, haalbaarheid en de context van het evaluatieobject een rol bij de keuze van ontwerp en instrumenten.

Toepassingsgebieden omvatten onderwijs, overheidsbeleid, gezondheidszorg, maatschappelijke dienstverlening en bedrijfsprojecten. Evaluatiestrategieën leveren inzichten op die besluitvorming, aanpassingen en verantwoording ondersteunen.