Donorinseminatie

Donorinseminatie is een medische procedure waarbij zaad van een donor wordt gebruikt om een eicel te bevruchten en zo zwangerschap mogelijk te maken. Het donorzaad komt uit een erkende spermabank en wordt na screening verwerkt tot geschikt inseminatiemateriaal. Inseminatie gebeurt meestal via intra-uteriene inseminatie (IUI) of intracervicale inseminatie (ICI) en vindt doorgaans plaats in een fertiliteitskliniek; soms kan begeleiding voor thuisinseminatie onder medisch toezicht plaatsvinden.

Donoren ondergaan uitgebreide screening en selectie. Ze worden beoordeeld op medische en genetische geschiktheid en op infectieziekten zoals HIV, hepatitis B en C, en andere aandoeningen. Het zaad wordt verder verwerkt om motiele zaadcellen te concentreren. Afhankelijk van de jurisdictie kan de donor anoniem blijven of kan identiteitsinformatie beschikbaar komen voor een donor-kind wanneer die volwassen is. Klinieken volgen vaak regels over het maximale aantal nakomelingen per donor om verwantschapsrisico’s te beperken en privacy te waarborgen.

Indicaties voor donorinseminatie zijn onder meer vrouwen zonder partner die zwanger willen worden, vrouwen met ernstige mannelijke fertiliteitsproblemen, lesbische koppels en alleenstaande vrouwen. Het kan als stand-alone behandeling worden toegepast of als onderdeel van een traject richting IVF.

Uitkomsten en risico’s: De kans op een zwangerschap per cyclus hangt af van factoren zoals de leeftijd van de ontvangster, de kwaliteit van het zaad en de behandelingswijze. De kans op meerlingzwangerschappen en andere medische risico’s variëren per situatie. Psychologische en juridische overwegingen maken onderdeel uit van de begeleiding.

Zie ook: Intra-uteriene inseminatie, assisted reproductive technology.