Deaccessjoneringproces

Deaccessjoneringproces is het formele proces waarbij een museum, archief, of andere culturele instelling besluit om bepaalde objecten, documenten of kunstwerken uit haar collectie te verwijderen of te verwijderen. Dit proces wordt meestal uitgevoerd om de collectie te optimaliseren, te moderniseren, of om te voldoen aan wettelijke en ethische richtlijnen. Deaccessjonering kan ook plaatsvinden wanneer objecten beschadigd, ongeschikt, dubieus of niet langer relevant worden geacht voor de missie van de instelling.

Het deaccessjoneringproces begint vaak met een grondige evaluatie van de collectie en de vaststelling dat een object niet langer past binnen de collectie of dat de waarde ervan afwezig is. Vervolgens wordt een plan gemaakt waarin wordt beschreven hoe en waarom het object wordt verwijderd, inclusief de overname- of verantwoordingsprocedure. Transparantie en verantwoording zijn kernprincipes in dit proces, vooral bij het verkopen of schenken van objecten. Veel instellingen gevolgd de richtlijnen van professionele verenigingen, zoals de International Council of Museums (ICOM), die strikte ethische codex hanteren om misbruik en verlies van erfgoed te voorkomen.

Objecten die uit de collectie worden verwijderd, kunnen worden verkocht, geschonken aan andere instellingen, of vernietigd, afhankelijk van de aard en conditie ervan. Wanneer verkoop plaatsvindt, moet dit volgens de wet en de richtlijnen gebeuren om conflicten, bijvoorbeeld met betrekking tot provenance of authenticity, te vermijden.

In Nederland en andere landen staat de deaccessjonering onder strikte regelgeving om te waarborgen dat het proces ethisch verantwoord gebeurt en het behoud van cultureel erfgoed wordt gewaarborgd. Het proces vereist doorgaans goedkeuring door een bestuur of toezichthoudende instantie en moet worden gedocumenteerd voor transparantie en verantwoording.