Baselineactiviteit

Baselineactiviteit verwijst naar het niveau van activiteit van een biologisch systeem voordat een prikkel, interventie of experimentele manipulatie plaatsvindt. Het dient als referentieniveau waarmee latere veranderingen kunnen worden afgezet, zodat responscijfers en effectgroottes betrouwbaar kunnen worden vastgesteld.

In de neurowetenschappen wordt baselineactiviteit vaak gemeten als de neurale activiteit of de hemodynamische respons in een pre-stimulus venster. Bij EEG, MEG of fMRI wordt deze baseline gebruikt om stimuli-responses te normaliseren en om significante veranderingen ten opzichte van het rustniveau aan te tonen. Baselinemetingen helpen ook bij het verminderen van ruis en bij het evalueren van toestandseffecten zoals slaap, aandacht of arousal.

In fysiologie en klinisch onderzoek kan baselineactiviteit verwijzen naar rusttoestandmetingen zoals de rusthartslag, basale metabole snelheid of bloeddruk. Deze baselinewaarden vormen de referentie bij beoordeling van farmacologische of fysiologische effecten na interventies of triggering van responsen.

In data-analyse wordt baselineactiviteit vaak gecorrigeerd door baseline-subtractie of normalisatie. Het berekenen van de baseline gebeurt meestal uit een pre-stimulus venster of uit rustmetingen, waarna de gegevens worden genormaliseerd, getetrended of geannualiseerd om comparaties mogelijk te maken.

Overwegingen bij het bepalen van een baseline-venster zijn onder meer de duur, drift, artefacten en de toestand van de proefpersonen. De gekozen baseline kan de interpretatie van resultaten aanzienlijk beïnvloeden en vereist zorgvuldige standaardisatie.

Zie ook: baseline correction, normalisatie, controleconditie, rusttoestand.