woordgroep

Een woordgroep is een syntactische eenheid in een zin die bestaat uit een hoofdwoord en, afhankelijk van de structuur, uit aanvullende woorden. De hoofdwoord bepaalt het type van de groep en de overige woorden leveren determiners, kenmerken of grammaticale informatie. Woordgroepen fungeren als onderwerp, voorwerpen, bijwoordelijke bepalingen en andere zinsdelen binnen een zin.

Naamwoordgroep (nominale groep) heeft als kern een zelfstandig naamwoord of een voornaamwoord en kan determiners, bijvoeglijke bepalingen en andere aanvullende elementen bevatten. Voorbeelden: de grote hond, een slimme student, mijn oude kamer. Een naamwoordgroep kan onderwerp zijn of een lijdend voorwerp in een zin: De grote hond slaapt; Ik zag een slimme student.

Werkwoordgroep heeft als kern een of meer werkwoorden en kan bestaan uit hoofdwerkwoord met hulpwerkwoorden, alsook negatie en bijwoordelijke aanwijzingen. Voorbeelden: heeft gegeten, zullen gaan, probeerde te lopen. Een werkwoordgroep kan predikaat vormen: Zij heeft gegeten.

Bijwoordgroep bevat een bijwoord als kern en kan bestaan uit meerdere bijwoorden of uitbreidingen. Voorbeelden: zeer snel, veel te laat, veel langer dan verwacht. Ze geven vaak tijd, mate of wijze aan en kunnen achter een werkwoord of bijvoeglijke naamwoord staan: Zij liep zeer snel.

Voorzetselgroep bestaat uit een voorzetsel plus een complement (meestal een naamwoordgroep). Voorbeelden: in de tuin, op het dak, met veel plezier. Voorzetselgroepen kunnen functioneren als bijwoordelijke bepaling of als onderdeel van een naamwoordgroep.

Zie ook: Naamwoordgroep, Voorzetselgroep, Zinsdelen.