werkloosheidsniveau

Het werkloosheidsniveau, ook wel het werkloosheidspercentage genoemd, geeft aan welk deel van de beroepsbevolking geen betaalde arbeid verricht maar wel actief naar werk zoekt en beschikbaar is. Het volgt doorgaans de ILO-definitie, die wereldwijd als standaard geldt voor arbeidsstatistieken. De beroepsbevolking omvat zowel werkenden als werklozen; de verhouding van het aantal werklozen tot de totale beroepsbevolking levert het cijfer op.

Meting en bronnen: In de meeste landen wordt het werkloosheidsniveau maandelijks vastgesteld op basis van enquêtes onder de bevolking, zoals de Arbeidskrachtenquête (LFS) in de Europese Unie, of via nationale statistische bureaus zoals het CBS in Nederland. Het getal kan worden gepubliceerd als ongewijzigde cijfers en als seizoensgecorrigeerde cijfers om fluctuaties door seizoensinvloeden weg te nemen. Daarnaast worden soms aanvullende cijfers gepresenteerd, zoals de duur van de werkloosheid.

Interpretatie en kanttekeningen: Het cijfer geeft een indicatie van de gezondheid van de arbeidsmarkt, maar het kent beperkingen. Het telt mensen die niet actief op zoek zijn naar werk niet mee; onderbenutting en deeltijdbanen uit economische overwegingen worden soms niet volledig zichtbaar. Daarom zijn aanvullende statistieken (participatiegraad, langdurige werkloosheid, onderbenutting) gebruikelijk.

Toepassing: Beleidsmakers gebruiken het werkloosheidsniveau om economische conjunctuur te beoordelen, loon- en prijsverwachtingen te sturen en beleidsmaatregelen te plannen. Het cijfer beïnvloedt ook maatstaven zoals sociale zekerheid en arbeidsmarktprogrammering en kan regionale verschillen weerspiegelen.