virtualisatiefuncties

Virtualisatiefuncties zijn softwarematige implementaties van netwerk- en servicemogelijkheden die traditioneel op speciale hardware werden uitgevoerd. Voorbeelden zijn firewalls, routers, load balancers en VPN-gateways. In netwerken die gebruikmaken van netwerkfunctievirtualisatie (NFV) draaien deze functies op algemene hardware in data-centers of aan de rand van het netwerk, in plaats van op speciale appliances.

Een NFV-architectuur omvat doorgaans drie hoofdcomponenten: de NFV-infrastructuur (NFVI), waar VNFs draaien; de virtuele netwerkfuncties zelf (VNFs); en een management- en orkestratiesysteem (MANO) dat lifecycle-management, provisioning en automatisering verzorgt.

VNFs kunnen uitgevoerd worden op virtuele machines (VMs) of op containers, terwijl CNFs (cloud-native network functions) op een microservices- of containergebaseerde aanpak vaak gebruikmaken van Kubernetes of vergelijkbare orkestrators. De orkestratielaag beheert instantiatie, schaalbaarheid, upgrades en foutafhandeling.

Voordelen van virtualisatiefuncties zijn onder meer lagere kapitaalkosten, betere benutting van de hardware, snellere provisioning en multi-tenant-ondersteuning. Ze vergemakkelijken flexibele netwerkoplossingen en snelle implementatie van nieuwe diensten.

Uitdagingen omvatten prestatie-eisen door overhead, beveiliging en isolatie tussen tenants, interoperabiliteit tussen leveranciers en complexiteit van beheer en standaardisatie. Er zijn normen van ETSI NFV en diverse open-source implementaties die draaien op platforms als OpenStack, Open vSwitch en DPDK.

Toepassingsgebieden zijn onder meer telecomoperators, cloudproviders en enterprise-netwerken. Voorbeelden van VNFs zijn virtuele firewall, virtuele router, virtuele load balancer en virtueel VPN-gateway.

Toekomstige ontwikkelingen: de opkomst van 5G, edge computing en cloud-native netwerken versterkt de rol van VNFs en CNFs, met aandacht voor betere prestaties, hardwareversnelling en gestandaardiseerde interfaces.