NFVarchitectuur

NFV-architectuur is een referentiekader voor het virtualiseren van netwerkfuncties die vroeger op gespecialiseerde hardware draaiden. Door deze functies als software op generieke servers en netwerkapparatuur uit te voeren, kan een telecomnetwerk of bedrijfsnetwerk sneller worden uitgerold en makkelijker worden aangepast aan veranderende eisen. Centraal in de NFV-architectuur staat het concept van management en orkestratie van functies die op virtuele infrastructuur worden uitgevoerd.

De belangrijkste onderdelen zijn: NFV Infrastructure (NFVI), dat de virtuele of bare-metal hardware, opslag en netwerken levert; de Virtualized Network Function (VNF), de softwareversie van een netwerkfunctie; de VNF Manager (VNFM), die lifecycle, configuratie en scale-out van VNFs beheert; en de NFV Orchestrator (NFVO), die de end-to-end orkestratie van meerdere VNFs mogelijk maakt en de toewijzing van NFVI-resources coördineert. Samen vormen ze de MANO-architectuur (Management and Orchestration). De werkwijze omvat lifecycle management, service chaining en automatische provisioning, met ondersteuning voor dynamische schaalbaarheid en fouttolerantie.

De NFV-architectuur wordt gestandaardiseerd door ETSI NFV Industry Specification Group (ISG). Realisaties maken vaak gebruik van open source onderdelen zoals OpenStack (VIM), VNFM- en NFV-orkestrators, en containergebaseerde workloads naast traditionele VM's. Veelgebruikte toepassingen liggen in mobiele core-netwerken, edge- en datacenternetwerken en bedrijfsnetwerken die snel op veranderende vraag moeten kunnen reageren.

Voordelen zijn flexibiliteit, sneller time-to-market voor diensten en potentiële kostenbesparingen door consolidatie van hardware. Uitdagingen betreffen performance, latency, interoperabiliteit tussen VNFs van verschillende leveranciers, beveiliging en operationele complexiteit.