uitbraakrespons

Uitbraakrespons verwijst naar het geheel van acties door publieke gezondheidsautoriteiten en samenwerkende partners om uitbraken van besmettelijke ziekten of andere gezondheidsbedreigingen te detecteren, te onderzoeken en te beheersen, met als doel de overdracht te beperken, morbiditeit en mortaliteit te verminderen en te voorkomen dat soortgelijke uitbraken terugkeren.

Belangrijke onderdelen zijn toezicht en surveillancesystemen, snelle detectie en signalering, epidemiologisch onderzoek, laboratoriumbevestiging, opsporing van contacten en tracing, isolatie en quarantaine wanneer nodig, vaccinatie of chemoprofylaxe, infectiepreventie en controle van omgevingsrisico's, communicatie met het publiek en betrokken partijen, en coördinatie tussen instellingen op lokaal, regionaal en nationaal niveau, en waar nodig internationaal.

Proces en governance: bij uitbraakrespons wordt vaak een incident management structuur ingezet met rollen als incident commander, operations, planning, logistiek en financiën; op basis van vooraf vastgestelde operationele procedures worden datastromen, meldpunten en resourceplanning opgestart, en worden besluiten genomen op basis van risico- en situatiegegevens; privacy en ethische afwegingen spelen een rol bij gegevensuitwisseling.

Internationale kaders en lessen uit recente uitbraken benadrukken het belang van vroegtijdige samenwerking, duidelijke communicatie en afspraken over data-uitwisseling en verantwoordelijkheden tussen landen, organisaties en gezondheidsinstellingen.

Uitbraakrespons omvat ook evaluatie en verbetering na een incident, met after-action reviews, op maat gemaakte trainingen en herziening van procedures om detectie, respons en weerbaarheid te versterken.