telefooncentrales

Een telefooncentrale is een telecommunicatiesysteem dat inkomende en uitgaande gesprekken tussen abonneeapparaten mogelijk maakt door een route te kiezen en deze verbindingen te beheren. In openbare netwerken bevindt deze taak zich meestal in een centrale kantoor of een netwerkpunt waar meerdere lijnen samenkomen. Bedrijven gebruiken vaak een private branch exchange (PBX) om interne gesprekken te routeren en te koppelen aan externe lijnen, met functies als doorschakelen, wachtrijen, conferentie en nummervertaling.

Historisch gezien begon telefonie met handmatig schakelen en evolueerde via elektromechanische schakelaars (zoals Strowger) naar elektronische en digitale centrales. Moderne netwerken zijn digitaal en/of IP-gebaseerd, waarbij spraakverkeer wordt opgebouwd uit digitale signalen en bandbreedte efficiënter wordt benut. Signaling, het proces waarmee gebelde en belpartners worden geïdentificeerd en verbindingen worden opgezet, is in traditionele netwerken vaak SS7, terwijl IP-gebaseerde systemen veelal SIP gebruiken.

Classificatie van telefooncentrales omvat onder meer publieke en privé-omgevingen. Publieke netwerken gebruiken centrale centrales voor long-distance verkeer (class 4) en eindgebruikersdiensten (class 5) in de telefoonmaatschappij. Bedrijven implementeren vaak on-premises PBX’en of kiezen voor hosted/cloud-gebaseerde oplossingen. Tegenwoordig is er een duidelijke verschuiving naar IP-gebaseerde en cloudgebaseerde systemen, met toenemende convergentie van spraakdiensten en data.

Voordelen van telefooncentrales zijn efficiënte routing, schaalbaarheid en geavanceerde belfuncties; nadelen kunnen complexiteit en afhankelijkheid van netwerken zijn.