stereoscopie

Stereoscopie is het vakgebied dat zich bezighoudt met de voorstelling en waarneming van driedimensionale beelden door middel van twee lichtbeelden die elk vanuit een iets andere kijkhoek op het onderwerp worden geregistreerd. Het menselijke brein fuseert deze twee beelden tot een enkel beeld met diepte, waardoor diepte en ruimtelijke relaties zichtbaar worden.

Historisch ontstond stereoscopie in de 19e eeuw. Charles Wheatstone beschreef in 1838 het principe en ontwikkelde de stereoscoop, waarmee twee afbeeldingen naast elkaar konden worden bekeken. In de loop van de 20e eeuw werden industriële en consumentenvormen ontwikkeld, waaronder 3D-films en verschillende kijkmethoden.

Praktische methoden voor het weergeven van stereobeelden variëren. Traditionele analoge toepassingen gebruiken anaglyphbeelden (rood en cyaan brillen), terwijl gepolariseerde systemen een gepolariseerd lichtveld gebruiken bij passieve brillen. Actieve sluiterbrillen laten beelden één oog tegelijk zien met korte tussenpozen. Moderne displays bieden autostereoscopische opties zonder bril, via parallaxbarrières of lentikulaire lenzen.

Toepassingen van stereoscopie zijn onder meer film en televisie, virtuele en augmented reality, medische beeldvorming (bijv. radiologie en beeldgestuurde chirurgie), wetenschappelijk onderzoek, urbanisme en engineering, en educatieve visualisaties. Technologische ontwikkelingen blijven de resolutie, bewegingssynchronisatie en de draagbare vorm van stereobeelden verbeteren.